Je leest hier blogs van mijn Te Araroa trail avontuur nu in 2025 en 2026. Als je zin hebt kun je ook blogs terug te lezen van mijn eerdere pelgrimages.

Wil je weten hoe ver ik gevorderd ben op de trail ?
Dat kan via live.garmin.com/markloopt.

Tijdens een rustdag in Geraldine arriveerde een groepje op onze camping die, net als wij, 5 of 6 kleine tentjes op een patch vlak bij elkaar plaatste. Ieder een eigen lichtgewicht tentje, enigszins verwilderde types. Dat moesten wel TA lopers zijn, hoogstwaarschijnlijk Sobo’s; South bound walkers. Het leek me een bunch eigenwijze types, en toch heel erg samen, een trail family. Met een van hen, Jake uit de VS, wonend en werkend in Alaska maar nu on the TA trail, raakten we in gesprek. Het groepje was elkaar tegengekomen maanden geleden op de Noord punt van het Noordereiland op de eerste dag van de trail en had sindsdien vrijwel alles samen gedaan. Zo extreem als bij hen, alles samen doen, gaat het niet in mijn trail family, maar de term trail family voelt voor mij wel heel passend.

We lopen, eten, slapen vaak in eenzelfde ritme. Soms delen we een hut of een bunk room, gaan samen naar een cafe of een bar, zien af als het regent, verzorgen elkaar vanuit de first aid kit, delen chocolade en chips, houden feestjes op de berg en in bewoonde wereld. We zijn bezorgd als iemand fysieke problemen heeft en achter blijft en lopen stukken extra om te zorgen dat iedereen veilig is. We zorgen voor elkaar en we vieren met elkaar. En als een van ons een dag  vooruit is of achterop blijven we verbonden. Middels kleine boodschappen in de logboeken in de hutten, of een verrassing op de trail bij een markant punt. Op de hoogste pas van de trail had Katja, die een dag vooruit was, een boodschap voor ons achtergelaten met voor ieder een stuk snoepgoed.

Mijn trail familie is heel zorgzaam en lief met elkaar en houdt van feestjes. Mogelijk is dat een reden waarom de family wat gegroeid is. Matty is bij ons sinds oud en nieuw en sinds de laatste sectie heeft ook David zich bij ons gevoegd. Cathy en Lisa waren ook een tijdje bij ons, geadopteerd door de family, zoals zij het ieder afzonderlijk noemden. Ons family systeem is een open systeem. Het is een beetje zoals met een samengesteld gezin waarvan ik sinds mijn stiefvaderrol deel van uitmaak. Patchwork families staan erom bekend dat ze meer open zijn dan ‘traditionele’ gezinnen. Open om iemand te verwelkomen of aan te laten schuiven bij een maaltijd.

Cathy was stoer alleen op pad en was aangenaam gezelschap bij de new years eve party op de berg. De volgende dag brak haar loopstok bij een river crossing en werd ze bijna meegenomen door het water, niemand anders in de buurt. Voor de veiligheid liep ze de rest van de river crossings met ons mee. Voor de gezelligheid nog een dagje langer, tot en met de hot tubs Lodge bij Lake Ohao.

Zo ook Lisa die er achter kwam dat samen optrekken met een groep veel leuker was dan ze dacht. Ze bleef een dagje langer bij ons om mee te doen met de coffee & cake party at Maria’s place en de ecstatic dance party in de Snow Denn Lodge.

Met Isis and Vanessa (Can) and Katja (D) vlakbij de Mavora lakes

New years eve party at Stodys hut, Katja (D), Rachel (NZ), Matty (Aus), Katy (US), Timon (D), Charly (D), Tom(D), Vanessa (Can)

Charly bought a bottle of champagne and Matty carried the bubbles up the mountain (although he doesn’t drink himself).

Zelfde party, nu met gezichten

Charly, Vanessa and Cathy matching the colors of the flowers

Dinner party at Lake Ohao Lodge, after hot tub party, Charly, Vanessa, Matty, Tom, me and Katja

Zelfde party, nu met Lisa

Grill party, idee van Tom

Uitgeteld na een lange dag, Matty, me and Tom

Coffee and cake party at Primo e Secundo bij Maria in Methven (highly recommended). David (mirror) neemt de foto.

Taking care at another river crossing

Pancake party at Methven, arranged by Vanessa and Charly, met David (NL) naast mij en Lenny (D) tegenover me.

Dealing met river crossings maakt de Te Araroa trail anders dan alle andere grote trails die te doen zijn voor ‘gewone’ thru hike lopers. Dealing met river crossings betekent soms urenlang langs een rivier lopen waarbij je gedeeltelijk in de rivier loopt of telkens van de ene naar de andere kant van de rivier moet omdat de rivier aan een kant langs een stijle rotswand stroomt. Je hoeft geen professionele expeditie ganger te zijn of mountain leader om de TA te doen maar zelfs voor de meest ervaren long distance hikers die de big trails in de VS gedaan hebben betekent de TA het leren van nieuwe skills. Voor elke TA walker betekent river crossing omgaan met risicovolle omstandigheden. Ook dit seizoen, tussen kerst en nieuwjaar, is een TA loper omgekomen in een rivier. De hiker dacht door en langs de Deception River te kunnen lopen, waar enkele tochtgenoten het te onveilig achten en besloten niet verder te gaan op dat moment. Dat betekent niet dat de Deception River de meest gevaarlijke rivier is van de trail. Alle grotere rivieren (en dat zijn er heel veel) zijn gevaarlijk als er veel regen valt of net gevallen is, zeker als er ook nog wat sneeuw op grotere hoogte gevallen is en smelt als de temperatuur net wat omhoog gaat.

De Deception River denk ik over ongeveer een week te doen, naar verwachting in gunstige omstandigheden. Inmiddels heb ik al enige ervaring opgedaan met meerdere river crossings en ook al een river crossing moeten overslaan (omlopen en liften) omdat er teveel water stroomde.

Enkele vuistregels heb ik geleerd:

1. check het weerbericht voor de te verwachten neerslag in het gebied van de rivier waar je de komende periode doorheen gaat lopen
2. check de websites met de te verwachten volumes in de rivier en kijk naar het recente verleden; hoe snel daalt het water volume per seconde als de regen stopt
3. neem een of zelfs meerdere extra 0 days (rustdagen) als de neerslag verwachtingen ongunstig zijn
4. overweeg een extra grote dag te doen, een anderhalve of dubbele loopdag, vroeg op, korte pauzes, om net voor de grote regen door de kritieke rivier secties te komen
5.  vraag TA walkers die de tegengestelde richting lopen (Sobo’s) hoe de river crossings waren die zij die dag of de dag ervoor hebben gedaan
6. ga samen met andere TA walkers, zodat je samen beslissingen kunt nemen en elkaar ziet mocht er iets misgaan zodat er hulp ingeroepen kan worden
7. lees de rivier, waar stroomt het water wat minder hard, waar zijn de bredere ondiepere stukken waar het makkelijker is om door de rivier te waden. Kies ervoor om een stukje om te lopen om bij een betere plek te kunnen voorden.
8. gebruik je loopstokken om diepte te checken en op te leunen bij sterke stroming
9. als de stroming te sterk is om alleen te gaan kun je in een groepje van 3 of 4 samen gearmd lopen zodat je samen overeind blijft in de rivier.

Serieus te nemen situaties dus. En (tot nu toe) reuze leuk om deze nieuwe vaardigheden te leren.

Bush Sream river crossing Matty (hands up celebrating river crossing), Lisa and Vanessa

Timaru River Crossing; met extra uitdaging; melkachtig water, geen zicht op de bodem

Timaru River Crossing, practicing river skills samen met Matty en Tom

Weet jij, weten jullie al wat je gaat doen met Kerst? Die vraag kwam al een paar keer langs tijdens de gespekjes met fellow TA walkers. Voor Vicky was het duidelijk. Die zou tot vlak voor kerst met ons optrekken en dan vanuit Queenstown het vliegtuig nemen om kerst te vieren met haar familie in Wellington (op het Noordereiland) om daarna de TA weer op te pakken. Voor ons TA walkers gaat de vraag wat je gaat doen niet alleen over al dan niet kerst vieren maar ook over logistiek. Accomodaties in Queenstown en omgeving zitten bomvol rond kerst en met kerst kun je geen boodschappen doen en bovendien is alles in Queesntown duur. Tom opperde om samen een kerstmaal te doen in plaats van het gebruikelijke ieder kookt zijn eigen maaltje. Toen ontstond het idee om kerst te vieren in een van de hutten op de trail. Het werd Roses hut. Eigenlijk een beetje te ver om met een extra zware rugzak in een dag te doen. Geen van ons was voor 18 uur in de hut en de laatsten pas even voor 20 uur. Dan nog kerst eten maken en wijn drinken terwijl er ook andere TA walkers verblijven in de hut leek een slecht plan. Het werd een TA zero Christmas day voor onze trail family van 6; Katja, Charly, Tom, Vanessa, Isis en ik. Toevallig bleken wij die hele dag en opvolgende nacht de enigen te zijn in de hut.

TA zero Christmas day program:

• uitslapen
• kleding reparaties
• stretching yoga session
• ecstatic dance
• nek en schouders massage
• eten koken

Roses hut Christmas menu:

• hot spinach dip with focaccia
• green beans with garlic butter and crispy onions
• gnocchi with fennel, asparagus and a creamy blue chees sauce
• vanilla cream dessert with blueberries, cookie base and chocolate chips
• cherries and quark dessert

heerlijke wijnen

en kaarslicht

er zelfs kadootjes

De Longwoods is een bebost laaggebergte en berucht en geliefd onder TA walkers. Op de social media van de TA was een discussie ontstaan of het nou wel of niet een goed idee is om de slechtste delen van de trail van de Longwoods te voorzien van een boardwalking system. Wie wel eens in de Hoge Venen in Belgie heeft gewandeld kent ze, het zijn lange stukken waar je over houten planken loopt boven nat veen en modder. Met metaal gaas eroverheen, zodat je minder snel uitglijdt. De argumenten voor zijn overtuigend; met steeds meer TA walkers gaan de paden stuk en wordt het ecosysteem aangetast. Maar ik ben blij dat ik de Longwoods nog voor de ingreep heb mogen lopen. Urenlang door de modder, het ene stuk nog dieper dan het andere. Vaak meer dan knie diep, zwaar en vooral heel veel fun. Met Vanessa en Isis, die later de trail namen Fierce Giggles en Brave Giggles (the Giggle twins) zouden krijgen, was het heerlijk lachen om alle vergeefse pogingen om de diepste stukken water en modder te vermijden.

De Te Araroa heeft een paar secties waarbij je urenlang over het strand loopt en in de trail app staan aanwijzingen dat je de getijden te checken hebt bij het plannen van je dag. Dat ken ik van de wandelingen in Bretagne. Daar kun je bij laag water een estuarium oversteken in plaats van eromheen lopen. Hier in NZ gaat het om iets anders. Bij laag water is het heel eenvoudig om met de vele  riviertjes die je tegenkomt te dealen. Op het brede strand loop je op blote voeten door enkeldiep water. Maar als het hoog water is dan is er geen strand en kan het zijn dat je tot je middel door het water moet. Op de Oreti Beach track en de Tihaka Beach track hadden we de planning goed op orde met laag water en grote stranden.

Dat ik af en toe natte voeten zou hebben was te verwachten in het zuidelijke deel van NZ. Ik heb veel nattigheid meegemaakt in Baskenland en in Ierland dus ik dacht dat het niet zo nieuw voor me zou zijn. Toch wel. Heel vaak hele dagen natte voeten. Soms een half dagje droge voeten. Liever loop ik met droge voeten en soms maak ik er een spelletje van om, ondanks de omstandigheden, de sokken droog te houden. Ik onderscheid 5 soorten omstandigheden die nattigheid brengen aan de voeten.

1. Regen. Logisch. Regen is nat. Dus schoenen, sokken, voeten worden nat. Op de rustdag in Te Anau waren mijn schoenen nog kletsnat en liep ik met koude blote voeten op mijn slippers om eenmaal in het cafe, mijn warmste wollen sokken aan te doen.
2. Nat gras. Lopen door nat gras geeft ook een zekerheid dat je voeten nat worden. Je zou kunnen proberen met een combinatie van gamaschen en regenbroek het water buiten te houden, maar het is alsof het gras erop wacht om verlost te worden van het water door de schoenen en sokken van de wandelaar.
3. Bergstroompjes en rivieren. Soms is stone hopping een optie. Van steen naar steen. Zelfs als er wat water over je schoen stroomt terwijl je snel over de stenen stapt worden je sokken minder nat dan in het natte gras. Maar vaak is het water te hoog en moet je tot boven kniehoogte door snel stromend water. River crossings kunnen ook gevaarlijk zijn, maar dat is een ander topic.
4. Marshlands, wetlands, relatief vlakke stukken waar het overal nat is. Vaak kun je je voeten redelijk droog houden door op de graspollen te gaan staan. Dat kan zo een half uur goed gaan tot je een klein waterstroompje niet gezien hebt waar je knie diep instapt
5. Het pad staat onder water. Denk aan grote plassen water. Vaak kun je er omheen lopen, je een weg banen tussen boompjes en struiken of simpelweg een hogere of lagere lijn kiezen in open terrein. Maar net zo vaak is het simpelweg onmogelijk erom heen te komen of het zou zo langzaam gaan dat het zou maken dat je niet bij een goede slaapplek arriveert die dag.

Trail family. Ik had erover gelezen in de boeken van Tim Voors. Een groepje lopers die ongeveer tegelijkertijd met de trail begint. Die je tegenkomt bij de slaapgelegenheid. Met wie je soms een stukje oploopt. Met wie je overlegt over de weersvoorspelling en de consequenties voor het vervolg. Met wie je de soms wat ingewikkelde logistiek van resupply bespreekt. Ik had het niet verwacht, maar vanaf dag 1 zijn ze er, de trail family members. Op dag 0 voor mijn eerste wandeldag is daar Vicky uit Wellington NZ die vorig jaar TA North Island gedaan heeft en dit jaar South Island doet en me helpt met de logistiek voor de shuttle naar Bluff. Op dag 1 bij het ontbijt in de hostel zijn daar Katja uit Duitsland maar wonend in NL en Charly uit Duitsland. En Katja weet the vertellen dat Tom (ook D) vandaag ook gaat starten. Met Tom en Vicky loop ik 35 km die dag. Katja en Charly beginnen met een kortere dag. Tom is de dagen opvolgend telkens een dag voor op mijn schema en ik zie hem pas weer terug op dag 8. Vicky en ik zien Katja eind van onze dag 2 en Charly eind van dag 3. En op dag 4 zijn daar Vanessa en Isis uit Canada die Katja en Charly al eerder gezien hadden. Een paar dagen later zijn Vanessa en Isis weer een dag voor op mijn schema. Ik vind het reuze gezellig. Een stukje samen oplopen, soms een pauze samen, ‘s avonds kletsen op de camping of in de hut.

Het grote avontuur is begonnen. Te Araroa. Een van de meest uitdagende big trails die voor ‘gewone’ wandelaars te doen is. De trail die heel Nieuw Zeeland doorkruist van Noord naar Zuid, of van Zuid naar Noord zoals ik doe.

Na een kleine twee weken op pad heb ik besloten zo af en toe wat te schrijven. Wat beelden te delen. Voor mij logisch dat te doen hier op markloopt, waar ik blog posts geschreven heb tijdens eerdere pelgrimages nu al weer heel wat jaar geleden. Voor mij is de Te Araroa lopen opnieuw een pelgrimage. De meeste trail lopers zullen het woord pilgrimage niet gebruiken. Het is geen Camino de Santiago. Wel zijn er berichten van lopers die de through hike (in een keer) gedaan hebben die melden dat het een life changing event was. Of bijdragend aan character building, zoals twee van mijn fellow walkers zeggen als de trail pittig is. En de trail is pittig. Leuk uitdagend vanwege de paden, het weer, route finding, logistiek van slapen, eten, drinken. Wel heel anders dan mijn eerdere tochten. Niet alleen omdat ik mijn route niet zelf uitzoek, maar ook omdat er meer andere lopers on the trail zijn. Daarover later meer.

Dat het lopen van een tocht van meerdere maanden een life changing event kan zijn herken ik van mijn eerste voettocht naar Assisi. Die tocht heeft me geholpen te vertrouwen; open te staan voor wat er op je pad komt, te ervaren dat geven en ontvangen onderdeel zijn van dezelfde beweging en dat de gever ontvangt en de ontvanger geeft. Mijn tocht langs Zwarte Madonna’s hielp me om te gaan met life changing events. Deze tocht, de Te Araroa, staat mogelijk ook in dat teken. Ik ga zien wat er te doorvoelen, doordenken is. Mijn vader dit jaar overleden. Scheiden van F, na 25 jaar huwelijk; 30 jaar samen het leven leven. Of ik daarover ga schrijven weet ik nog niet. Wel dat het langs zal komen in hoofd, hart en ziel. En dat ik me open stel voor levensvreugde, of misschien beter gezegd de levenskunst van de eenvoudige levensvreugde, waar je niet naar hoeft te zoeken. Levensvreugde die er eenvoudigweg is. Dat is al begonnen op de trail, mijn Te Araroa pilgrimage.

Mopperen over omlopen is een beetje raar als je voor je plezier dagen of weken achtereen loopt. Toch is het wel relevant. Een pelgrimage  is iets anders dan een ommegang, een boucle zoals ze in Frankrijk zeggen. Er is een doel. Of er zijn meerdere doelen. De Vierge Noirs die ik op deze tocht bezocht heb in Liège, Huy, Walcourt, Liesse en Chartres. Toch loop ik niet alleen recht toe recht aan naar deze plaatsen.

Er is ook een prettig omlopen, een omlopen wat je als pelgrim graag doet.

Omlopen voor een mooier weggetje,

een stuk door het bos,

een plekje met een mooie naam,

een kerkje dat misschien open is,

Een hunebed,

een bakker of een restaurantje net tegen midi.

Maar dat voelt niet als omlopen. Dat zijn de kleine doelen die, op weg naar het grote einddoel, meer dan de moeite waard zijn om voor om te lopen.